گنگنه

گنگنه. [ گ َ گ َ ن َ / ن ِ ] ( اِ ) رجوع به گنه گنه شود.

( اسم ) گیاهی است از تیر. روناسیان که بصورت درختهای کوچک و دارای گونه های متعدد است و در آمریکای جنوبی خصوصا پرو واکواتر و ونزوئلا بفراوانی میروید. برگهای این گیاه متقابل و گلهایش منظم و برنگهای سفید یا گلی یا ارغوانی هستند. بوی گلهایش معطر و گل آذینش خوشه یی و در برخی گونه ها دیهیم است. میوه اش کپسول و بیضوی یا استوانه یی شکل و شامل دانه های متهدد است. بطور کلی این گیاه را از روی پوست بسه نوع تقسیم میکنند: گنه گن. قرمز گنه گن. زرد و گنه گن. خاکستری. مواد موثر و دارویی پوست انواع مختلف گنه گنه از اوایل قرن نوزدهم میلادی مورد دقت و آزمایش قرار گرفت و در سال ۱۸۱۱ دکتر گومز از پوست گنه گنه ماده ای بدست آورد که آنرا سنکونین نامید و آن یکی یکی از آلکالوئید ها است. در سال ۱۸۲٠ آلکالوئید دیگری بنام کینین بوسیل. کاوانتون و پلتیه از پوست گنه گنه استخراج گردید و بعد ها بتدریج مواد دارویی دیگری از پوست این گیاه بدست آمد. پوست گنه گنه علاوه بر مواد دارویی مختلف دارای مواد دیگری از قبیل مواد نشاسته یی و مواد لیپیدی و مواد صمغی و املاح معدنی است و بعلاوه دارای اسانس خاصی است که بوی پوست گیاه مزبور را مشخص میسازد. پوست گنه گنه دارای اثر مقوی و تب بر و قابض است و مهمترین آلکالوئیدش کینین است که بجای پوست گنه گنه در معالج. مالاریا مصرف میشود گنگنه کنکنه قینا قینا قنه قنه. یا جوهر گنه گنه. سولفات کینین را گویند. نخستین بار کینین بصورت نمک از پوست درخت گنه گنه استخراج شده. یا گنه گن. افلاطونی. گنه گنه. یا گنه گن. خاکستری. گنه گنه. یا گنه گن. زرد. گونه ای گنه گنه که درختی است زیبا و دارای تن. راست و اغلب در بلیوی کشت میشود. پوست این گونه گنه گنه مانند گنه گن. معمولی مورد استفاد. طبی قرار میگیرد و طعمش بسیار تلخ است کنکینای اصفر. یا گنه گن. قرمز. گونه ای گنه گنه که دارای پوست قرمز و طعمش تلخ و قابض است و مانند گنه گن. معمولی مورد استفاد. طبی قرار میگیرد کنکینای احمر سنکونائ حمرائ.