شخیدن
لغت نامه دهخدا
شخیدن. [ ش َ دَ ] ( مص ) ظاهراً مصحف شخلیدن و مقلوب لخشیدن. ( حاشیه برهان چ معین ). و نیزمصحف شخشیدن باشد. لغزیدن و فروافتادن از جایی. ( برهان ). شخشیدن. بیهقی در تاج المصادر در ترجمه ذریر گوید: بشخیدن چشم در سر. || وانگریستن و امعان نظر کردن. ( ناظم الاطباء ). || با تندی و درشتی و ترشرویی نگریستن. || پژمرده شدن. ناتوان و سست و ضعیف گشتن. شخولیدن. || به حال آمدن پس از افتادن. || نگاه داشتن خود را هنگام غلطیدن. ( ناظم الاطباء ). || صورتی است از چخیدن به معنی ستیزه کردن:
هر آن تخمی که دهقانی بکارد
زمین و آسمان آرد شخیدن.ناصرخسرو.
فرهنگ معین
(شَ دَ ) (مص ل. ) شعله کشیدن.
فرهنگ عمید
۱. لغزیدن، لیز خوردن و افتادن از جایی.
۲. پژمرده شدن.
فرهنگ فارسی
زبانه زدن شعله کشیدن ( آتش ).
ویکی واژه
شعله کشیدن.
جمله سازی با شخیدن
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 گربه در گوشه اتاق نشسته بود و با ناخن‌های تیز خود شروع به شخیدن روی مبل چرمی کرد که باعث شد صاحب خانه از شدت عصبانیت فریاد بزند.
💡 کودک کوچک از شدت خارش شدید پوست در اثر حساسیت، مدام دست‌های خود را به صورت ناخودآگاه به سمت گونه‌ها می‌برد و شروع به شخیدن می‌کرد.
💡 با وجود اینکه پوست او کمی ملتهب شده بود، اما او سعی می‌کرد از شخیدن مداوم خودداری کند تا زخم‌های ایجاد شده دچار عفونت و خونریزی نشوند.
