ابن عطیه ابومحمد عبدالحق بن غالب محاربی

[ویکی فقه] اِبْن ِ عَطیّه، ابومحمد عبدالحق ّ بن غالب بن عبدالرحمان بن غالب محاربی (۴۸۱- ۲۵ رمضان ۵۴۱ق / ۱۰۸۸- ۲۸ فوریه ۱۱۴۷م )، مفسر و محدث مالکی مذهب و از رجال سیاسی اندلس در دوره مرابطون است.
نیای بزرگ وی عطیه از مهاجران عرب به اندلس بود و نسبش به تیره محارب از بنی مُضَر می رسید.
عبدالحق ابن عطیه، فهرس، ج۱، ص۵۹ -۶۰، به کوشش محمد ابوالاجفان و محمد زاهی، بیروت، ۱۹۸۳م.
ابن عطیه در دهه پایانی سده ۵ق از جمعی از مشایخ در غرناطه استماع حدیث کرد و اجازه دریافت داشت که از آن میان می توان از ابوعلی حسین بن محمد غسانی، ابومحمد عبدالعزیز ابن عبدالوهاب قیروانی و ابوعبدالله محمد بن علی تغلبی نام برد.
عبدالحق ابن عطیه، فهرس، ج۱، ص۷۷- ۷۸، به کوشش محمد ابوالاجفان و محمد زاهی، بیروت، ۱۹۸۳م.
مرور زمان و احتمالاً حضور ابن عطیه در صحنه هایی چون نبرد طلبیره موجب شد تا حاکمان مرابطی نسبت به وی خوشبین گردند و او را به خود نزدیک سازند، چنانکه ابن عطیه در جریان جنگ میان مسلمانان و مسیحیان در سرقسطه که به سقوط آن شهر انجامید (۵۱۲ق / ۱۱۱۸م )، همراه امیر بود. البته او به عللی نتوانست خود را به جبهه برساند و ناچار از بلنسیه جریان جنگ را دنبال می کرد.
فتح ابن خاقان، فلائد العقیان، ج۱، ص۲۱۴، ۱۲۸۴ق.
...