کتکر

کتک، ضرب و شتم، دعوا

صلح، آشتی

کتکر. [ ک َ ک َ ] ( ص مرکب ) بمعنی کتکار است که درودگر باشد. ( برهان ). درودگر. نجار. ( ناظم الاطباء ). رجوع به کتکار و کتگار و کتگر شود.