لغت نامه دهخدا
پائین پرستی. [ پ َ رَ] ( حامص مرکب ) اطاعت. بندگی. خدمتکاری:
بدرگاه خسرو خرامش کنم
بپائین پرستیش رامش کنم.نظامی.روا باشد که با این سحر و نیرنگ
به بی سنگی زنم قاروره بر سنگ
کنم آنگاه با صد زیردستی
کنیزان ترا پائین پرستی.امیرخسرو دهلوی.
