بدهن شطاری

[ویکی فقه] بُدْهَن ِ شَطّاری، از عارفان طریقه شطاریه در سده های ۹-۱۰ق / ۱۵-۱۶م و از نوادگان شیخ عبدالله شطاری می باشد.
سلسله نسب وی با چند واسطه به شیخ شهاب الدین عمر سهروردی (د ۶۳۲ق /۱۲۳۵م ) می رسد. جد وی شیخ عبدالله شطاری که مرید و خلیفه شیخ محمد طیفوریه و از عارفان سلسله طیفوریه بود، در سده ۹ق به فرمان شیخ ِ خود از ایران به هند سفر کرد و در روستای ماندو - از توابع مالوه - سکنی گزید و طریقت شطاریه را در آن جا بنیان نهاد. بدهن مدتی در روستای اچولی اقامت داشت، سپس به جونپور رفت و در سلک ارادتمندان شیخ حافظ جونپوری، مرید و خلیفه شاه عبدالله شطاری درآمد و اصول طریقت شطاریه را از او فرا گرفت. وی در طریقه چشتیه شاگرد و مرید شیخ محمد عیسی تاج جونپوری بود و در این طریقه به مقام شیخیت رسید. بدهن ظاهراً افزون بر دو طریقه شطاریه و چشتیه، در طریقه سهروردیه نیز سلوک نمود و با تعالیم و اصول این سلسله نیز آشنایی یافت، چنانکه شاگردش قطبن نیز خود را از عارفان سهروردی می دانست.
مریدان وی
بدهن در زمان حکومت سلطان سکندر بن بهلول لودی (حک ۸۹۴ - ۹۱۵ یا ۹۲۳ق /۱۴۸۹-۱۵۰۹ یا ۱۵۱۷م )، در هند به عنوان پیر و شیخ طریقت شطاری به ارشاد و تعلیم مریدان پرداخت. برخی از مریدان او که خود در شمار بزرگان بودند، بدین شرحند: ۱. شیخ رزق الله، معروف به راجن و متخلص به مشتاقی (د ۹۸۹ق /۱۵۸۱م ). وی عموی شیخ عبدالحق دهلوی و از جمله عارفان و فاضلان آن عصر بود. شیخ رزق الله نزد شیخ بدهن تلقین ذکر یافت. ۲. شیخ ولی شطاری بدولی (د۹۵۶ق /۱۵۴۹م ). ۳. شیخ قطب علی قطبن مؤلف افسانی عشقی مرگاوتی. ۴. شیخ بهاءالدین مندوی (د ۹۲۱ق /۱۵۱۵م ) که از مصاحبان بدهن بود و ظاهراً توسط او به طریقت شطاریه ارادت یافت..
کرامات
کراماتی نیز به بدهن نسبت داده شده است؛ از جمله درباره او گفته اند: به هنگام مرگ به فرزندش شیخ صدرالدین وصیت کرد که پس از آنکه به من کفن پوشاندی در کنارم بیارام تا تو را نعمت بخشم. شیخ صدرالدین نیز به وصیت پدر عمل کرد و پس از آن بود که اسرار عالم ملکوت و جبروت از عرش تا تحت الثری بر وی آشکار شد و راه بدهن را ادامه داد.
وفات
...