لغت نامه دهخدا
اظایف. [ اُ ی ِ ] ( اِخ ) یا اطایف و نمیدانم آیا یکی تصحیف دیگری است یا دو موضعاند و بصورت «ظ» روایت نصر است و هم گوید: کوه جدایی است از آن ِ طی که از تنغة هنگام غروب خورشید دراز و املس و سرخ بنظر آید و تنغه منزل حاتم طایی بود. ( از معجم البلدان ).