لغت نامه دهخدا
گلائی صحرائی. [ گ َ ص َ ] ( ص مرکب ) بی تربیت که راه و رسم نداند. بی مربی.
- گلائی صحرائی بارآمده بودن یا گلائی صحرائی بزرگ شده بودن؛ بی مربی بزرگ شده بودن.
گلائی صحرائی
فرهنگ فارسی
بی تربیت که راه و رسم نداند.
گلائی صحرائی. [ گ َ ص َ ] ( ص مرکب ) بی تربیت که راه و رسم نداند. بی مربی.
- گلائی صحرائی بارآمده بودن یا گلائی صحرائی بزرگ شده بودن؛ بی مربی بزرگ شده بودن.
بی تربیت که راه و رسم نداند.
