گت ها

گت ها. [ گ ُ ] ( اِخ ) ج ِ گُت. نام طایفه ای است. رجوع به گت و ایران باستان ص 595، 619، 1881 و 2622 شود.

یکی از اقوام قدیم ژرمنی که از اسکاندیناوی یا گوتلاند آمده و یا از قوم گوتار جدا شده اند. گتها در یک قرن پیش از میلاد در کنار رود ویستول در شمال دریای سیاه و سواحل دریای بالتیک پراکنده شدند و در نیمه اول قرن ۳ م. با دولت روم بجنگ پرداختند تراکیه و مزی را خراب کرده و امپراتور دسیوس را در ۲۵۱ م. کشتند سپس دامنه لشکرکشی و مهاجمه خود را به سواحل جنوبی رود دانوب کشانیدند و در سال ۲۶۹ کناره های آسیای صغیر را غارت کرده بیونان حمله بردند و شهر آتن را ویران ساختند. آنها همچنین به جزیره کرت ( اقریطش ) و رودس هجوم بردند ولی امپراتور روم کلود دوم پادشاه آنها را در نسوس شکست داده و ارلیانوس آنها را به ماورای دانوب راند و در ساحل چپ آن رود مستقر ساخت. اما والانس با گت ها باحترام و ملایمت رفتار کرده قبایلی از آنها را بداخل امپراتوری روم راه داد. بعدها نفوذ امپراتوری گت ها از تیس تا دن وسعت یافت. در اوایل قرن چهارم میلادی گت ها بدودسته بزرگ ویزگتها و استروگت ها تقسیم شدند. هجوم هونها در سال ۳۷۵ م. امپراتوری گت ها را نابود ساخت. استروگت ها از هونها اطاعت کرده و در شمال دانوب باقی ماندند. ولی ویزگت ها سواحل آن رود را ترک نمودند و از این زمان این دو دسته تاریخ جداگانه ای پیدا کردند.