نفس مفکر

لغت نامه دهخدا

نفس مفکر.[ ن َ س ِ م ُ ف َک ْ ک ِ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) نفس فاکره. نفس عاقله. رجوع به نفس فاکره شود:
زاندیشه نمی گشت مرا جان به تفکر
پرسنده شد این نفس مفکر ز مفکر.ناصرخسرو.