لغت نامه دهخدا
مؤزج. [ م ُ ءَزْ زِ] ( ع ص ) نعت فاعلی از تأزیج. بناکننده و دراز گرداننده آن را. ( از منتهی الارب ). رجوع به تأزیج شود.
موزج. [ م َ زَ ] ( معرب، اِ ) فارسی معرب بمعنی خف، و اصله موزه. ( جمهره ابن درید از سیوطی در المزهر ). موزه. ( دهار ). مأخوذ از موزه فارسی و به معنی آن. ج،موازج، موازجة. ( ناظم الاطباء ). رجوع به موزه شود.
