منی انداز

منی انداز. [ م َ اَ ] ( نف مرکب ) اندازنده منی که آب مرد و زن باشد. || دوراندازنده کبر و خودپسندی. روی برگرداننده از خودخواهی و عجب:
منی انداز باش چون مردان
گر نه ای زن، منی پذیر مباش.سنائی.

اندازنده منی که آب مرد و زن باشد