منسجر
لغت نامه دهخدا
منسجر. [ م ُ س َ ج ِ ] ( ع ص ) شعر منسجر؛ موی فروهشته. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از آنندراج )( از اقرب الموارد ). || پیوسته رونده. ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). رجوع به انسجار شود.
منسجر. [ م ُ س َ ج ِ ] ( ع ص ) شعر منسجر؛ موی فروهشته. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از آنندراج )( از اقرب الموارد ). || پیوسته رونده. ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). رجوع به انسجار شود.