لغت نامه دهخدا
منحرد. [ م ُ ح َ رِ ] ( ع ص ) رجل منحرد؛ مرد منفرد و تنها. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از آنندراج ). منفرد ومنه کانه کوکب فی الجو منحرد. ( از اقرب الموارد ).
- کوکب منحرد؛ کوکب منفرد. ( یادداشت مرحوم دهخدا ).
|| ستاره افتاده. ( ناظم الاطباء ). رجوع به انحراد شود.
