مفارده

مفارده. [ م َ رِ دَ ] ( ع اِ ) ج ِ مفردی. کسانی که در دوران سلاطین ممالیک جزء «حلقه » محسوب می شدند و از جندیهای «ممالیک »ممتاز و مشخص بودند. ( از دزی ج 2 ص 251 ): اهالی شهر را از مفارده و محترفه چنان حشر داد کردن وبیرون داد بردن که هرکه بازمی ماند دکان او غارت می کردند. ( مسامرة الاخبار ص 126 ). و رجوع به مفردی شود.