معتوی

لغت نامه دهخدا

معتوی. [ م ُ ت َ ] ( ع ص ) سگی که دهن کج نموده بانگ کند یا آواز زشت و بلند برآورد. ( آنندراج ) ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). و رجوع به اعتواء شود.