لغت نامه دهخدا
مستمکن. [ م ُ ت َ ک ِ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از استمکان. پیروزشونده و ظفریابنده. ( از اقرب الموارد ). رجوع به استمکان شود.
مستمکن. [ م ُ ت َ ک ِ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از استمکان. پیروزشونده و ظفریابنده. ( از اقرب الموارد ). رجوع به استمکان شود.