مستسری

مستسری. [ م ُ ت َ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از استسراء. آنکه به شب سیر می کند. || آنکه بهترین ستور را بر می گزیند. ( ناظم الاطباء ). || آنکه با «سریه » و گروه سپاهیان خارج می گردد. ( از ذیل اقرب الموارد ). رجوع به استسراء شود.