مستبهج

لغت نامه دهخدا

مستبهج. [ م ُ ت َ هَِ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از استبهاج. شادمان شونده. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). شاد و شادمان و خوشحال. ( ناظم الاطباء ). رجوع به استبهاج شود.