لغت نامه دهخدا
مرهط. [ م ُ رَهَْ هَِ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از مصدر ترهیط. رجوع به ترهیط شود.
مرهط. [ م ُ رَهَْ هََ ] ( ع ص ) نعت مفعولی از مصدر ترهیط. رجوع به ترهیط شود. || رجل مرهطالوجه؛مرد آماسیده روی. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ).
مرهط. [ م ُ رَهَْ هَِ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از مصدر ترهیط. رجوع به ترهیط شود.
مرهط. [ م ُ رَهَْ هََ ] ( ع ص ) نعت مفعولی از مصدر ترهیط. رجوع به ترهیط شود. || رجل مرهطالوجه؛مرد آماسیده روی. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ).
