لغت نامه دهخدا
( مرهصة ) مرهصة. [ م َ هََ ص َ ] ( ع اِ ) پایه و منزلت و مرتبت: کیف مَرْهَصَةُ فلان عندالملک. ج، مَراهص. گویند مراهص به معنی مراتب است و آن را مفردی نیست. ( از اقرب الموارد ). واحد مراهص. ( منتهی الارب ). || محل سودگی سم ستور. ( ناظم الاطباء ). و رجوع به رهصة شود.