مباثت

(مُ ثَّ ) [ ع. مباثة ] (مص م. ) ۱ - سرّ خود را نزد کسی فاش کردن. ۲ - از کسی غم - خواری و اندوه گساری طلبیدن.

سِر خود را نزد کسی فاش کردن، کسی را بر باطن کار خویش آگاه ساختن.

مباثة
سرّ خود را نزد کسی فاش کردن.
از کسی غم - خواری و اندوه گساری طلبیدن.