لغت نامه دهخدا
علف خواره. [ ع َ ل َ خوا / خا رَ / رِ ] ( نف مرکب ) علفخوار. علفچر. که علف خورد. || ( اصطلاح طبیعی ) حیوانی که از علف و دیگر مواد نباتی تغذیه میکند. ج، علف خوارگان. ( ناظم الاطباء ).
علف خواره. [ ع َ ل َ خوا / خا رَ / رِ ] ( نف مرکب ) علفخوار. علفچر. که علف خورد. || ( اصطلاح طبیعی ) حیوانی که از علف و دیگر مواد نباتی تغذیه میکند. ج، علف خوارگان. ( ناظم الاطباء ).
۱ - آنکه علف خورد علف خوار. ۲ - جانوری که از علف و مواد نباتی دیگر تغذیه کند جمع: علف خوارگان.