علف خوارگان

علف خوارگان. [ ع َ ل َ خوا / خارَ / رِ ] ( اِ مرکب ) ج ِ علف خواره. ( ناظم الاطباء ).

جمع علف خوار

💡 نه با کُشتی‌گران زور آزمایم نه با مِیْ خوارگان رامش فزایم

💡 مدام بهر جگر خوارگان دُردیکش دل پر آتش خونین کباب باید کرد

💡 زنهار خوارگان را زنهار خوار دار پیوند و عهدشان همه نا استوار دار

💡 می خوارگان که باده ز رطل گران خورند رطل گران ز بهر غم بی کران خورند

💡 عارفی روزی به راهی می گذشت واله و مدهوش چون می خوارگان

💡 ناصر خسرو به راهی می‌گذَشت مست و لایعقل نه چون می خوارگان