لغت نامه دهخدا
شفادارو. [ ش ِ / ش َ ] ( اِ مرکب ) پادزهر و داروی شفا. ( ناظم الاطباء ) ( از آنندراج ) ( از انجمن آرا ) ( از برهان ). پازهر. فادزهر. نوشدارو. ( یادداشت مؤلف ). پادزهر. ( فرهنگ جهانگیری ):
نهد در بیخ دندان ثعابین
سم و در سر شفا داروی نوشین.نزاری قهستانی ( از جهانگیری ).
