سمرگوی

ساکت، خاموش

سمرگوی. [ س َ م َ ] ( نف مرکب ) قصه گو. افسانه سرا: و سپهبد فرهاد بود و سمرگوی بهروز و منجم برزین. ( مجمل التواریخ و القصص ).