افسانه گوی

مترادف‌ها

افسانه‌پرداز، داستان‌گو، قصه‌گو

لغت نامه دهخدا

افسانه گوی. [ اَ ن َ ] ( نف مرکب ) کنایه است از نقال وقصه گوی. ( انجمن آرای ناصری ). افسانه گو:
زر افتاد در دست افسانه گوی
بدررفت از آنجا چو زر تازه روی.سعدی ( بوستان ).مطرب و شطرنج باز و افسانه گوی راه ندهند. ( از مجالس سعدی ). رجوع به افسانه و افسانه پرداز و ترکیبات آن شود.

فرهنگ فارسی

کنایه از نقال و قصه گوی

جمله سازی با افسانه گوی

جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب

💡 هم‌چنان هر جزو جزوت ای فتی در تنت افسانه گوی نعمتی

💡 مگر افسانه گوی پندارد که چو او راوی روایاتم

💡 پیرمردی که در گوشه میدان شهر نشسته بود، مانند یک افسانه گوی ماهر، با صدای لرزان خود داستان‌های قدیمی و حماسی را برای کودکان هیجان‌انگیز تعریف می‌کرد.

💡 نویسنده در این رمان از نقش یک افسانه گوی استفاده کرده است تا با روایت قصه‌های خیالی، حقیقت‌های تلخ و پنهان جامعه را به شکلی غیرمستقیم بیان کند.

💡 در فرهنگ‌های باستان، هر افسانه گوی جایگاه ویژه‌ای در جامعه داشت و وظیفه او انتقال ارزش‌ها و سنت‌های گذشتگان به نسل‌های جدید از طریق روایت‌های شفاهی بود.

کلمات مرتبط

پیشنهاد شما
پیشنهادهای کاربران