لغت نامه دهخدا
رخنه فتادن. [ رَ ن َ / ن ِ ف ِ / ف ُ دَ ] ( مص مرکب ) رخنه افتادن. شکاف پدید آمدن. سوراخ پیدا شدن:
چون رخنه فتد به بام خانه
بر ابر سیه نهد بهانه.امیرخسرو دهلوی. || نااستواری و تزلزل پیدا آمدن. از حالت استواری بگردیدن:
چون ز دو مصراع کند ابروان
رخنه فتد در دل پیر وجوان.جامی.و رجوع به رخنه افتادن شود.
