لغت نامه دهخدا
دشتیین. [ دَ ] ( اِخ ) پیروان «دشتی » و او در اول طریقه ماری الاسقف داشت از ثنویه، سپس با او مخالفت کرد. ( از الفهرست ابن الندیم ). و رجوع به دشتی شود.
دشتیین. [ دَ ] ( اِخ ) پیروان «دشتی » و او در اول طریقه ماری الاسقف داشت از ثنویه، سپس با او مخالفت کرد. ( از الفهرست ابن الندیم ). و رجوع به دشتی شود.