لغت نامه دهخدا
جزع بقرانی. [ ج َ ع ِ ؟ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) نوعی جزع است که گرانبهاترین و کمیاب ترین اقسام آن بشمار است و خطوط مستقیم و بدون اعوجاجی بر آن کشیده شده و صفائح آن متراکم بر رویهم به انتهامیرسد و استواء نهایات آن دلیل استواء سطح و صفحه آن باشد. رجوع به جزع و الجماهر بیرونی ص 175 شود.
