لغت نامه دهخدا
تنبیق. [ تَم ْ ] ( ع مص ) آهسته تیز دادن: نبق بالضرط تنبیقاً. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). باد آهسته کردن از دبر. ( آنندراج ). || نوشتن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). منسق و مرتب نوشتن کتاب را. || فاسد شدن نخل و ریزه ماندن میوه آن چون کنار. || به شرکت غرس کردن یک قسمت از وادی را. ( از اقرب الموارد ).
