لغت نامه دهخدا
بواکیر. [ ب َ ] ( ع اِ ) ج ِ باکورة، باکور. ( اقرب الموارد ): از اجتناء بواکیر تفاصیل حکمت او فرومانند. ( تاریخ بیهقی ص 1 ).
بواکیر. [ ب َ ] ( ع اِ ) ج ِ باکورة، باکور. ( اقرب الموارد ): از اجتناء بواکیر تفاصیل حکمت او فرومانند. ( تاریخ بیهقی ص 1 ).