لغت نامه دهخدا
ببساویدن. [ ب ِ دَ ] ( مص ) تماس کردن. ببساوش: آب و روغن که اندر جام کنی با یکدیگر نیامیزد ولکن ببساوند بر سطح میان ایشان. ( از التفهیم بیرونی ).
ببساویدن. [ ب ِ دَ ] ( مص ) تماس کردن. ببساوش: آب و روغن که اندر جام کنی با یکدیگر نیامیزد ولکن ببساوند بر سطح میان ایشان. ( از التفهیم بیرونی ).