لغت نامه دهخدا
اوابین. [ اَ وْ وا ] ( ع ص،اِ ) ج ِ اَواب در حالت نصبی و جری. نیک توبه کاران.
- صلوة الاوابین؛ نماز چاشت. ( ناظم الاطباء ).
اوابین. [ اَ وْ وا ] ( ع ص،اِ ) ج ِ اَواب در حالت نصبی و جری. نیک توبه کاران.
- صلوة الاوابین؛ نماز چاشت. ( ناظم الاطباء ).
جمع اواب در حالت تصبی و جری نیک توبه کاران.