اطایف

لغت نامه دهخدا

اطایف. [ اُ ی ِ ] ( اِخ ) اُطائف. موضعی است در شعر مرقش:
بودک ما قومی اذاما هجوتهم
اذا هب فی المشتاة ریح اطائف.( از معجم البلدان ) ( مراصد الاطلاع ).

فرهنگ فارسی

و اطائف موضعی است در شعر مرقش بودک ما قومی اذا ما هجوتهم اذاهب فی امستاه ریح اطائف