لغت نامه دهخدا
اصحاب مردار. [ اَ ب ِ م ُ ] ( اِخ ) پیروان عیسی بن صبیح، مکنی به ابوموسی و ملقب به مردار را مرداریه میخواندند. و مردار در نزد بشربن معتمر تلمذ کرد و آنگاه به زهد گرایید چنانکه او را راهب معتزله میخواندند. رجوع به مرداریه، و ملل و نحل شهرستانی چ مطبعه حجازی قاهره ج 1 ص 93 شود.
