لغت نامه دهخدا
( اشابة ) اشابة.[ اُ ب َ ] ( ع اِ ) مردم بهم درآمیخته. ( صراح ). مردم بهم آمیخته از هر جنس. ( از منتهی الارب ). || مال مکسوبه مخلوط بحرام. ج، اشائب. ( منتهی الارب ).
اشابة. [ اِ ب َ ] ( ع مص ) سپید کردن موی. ( تاج المصادر بیهقی ). سپید کردن سر را: اشاب رأسه و برأسه. ( منتهی الارب ). || خداوند فرزند پیر شدن. ( تاج المصادر بیهقی ). صاحب فرزندان پیر شدن: اشاب الرجل. ( از منتهی الارب ). || پیر کردن.
اشابة. [ اَ ب َ ] ( اِخ ) موضعی است به نجد نزدیک الرمل. ( معجم البلدان ).
