ارشن

ارشن. [ اَ ش َ ] ( اوستایی، اِ ) اسب نر. این لغت در پهلوی گوشن یا وشن و در فارسی گشن آمده است و سیاوش ( نام پسر کیکاوس ) در اوستا سیاورشن ( از: سیاو، به معنی سیاه + ارشن ) است. یعنی دارنده اسپ سیاه. رجوع به فرهنگ ایران باستان تألیف پورداود ج 1 ص 252، 254 شود.
ارشن. [ اَ ش َ ] ( ترکی، اِ ) در دشت قبچاق بمعنی ابر است. ( فرهنگ شعوری ).

اسب نر

اسم: آرشن (پسر) (ترکی) (تاریخی و کهن) (تلفظ: āršan) (فارسی: آرشن) (انگلیسی: arshan)
معنی: مردانه، ( ایرانی باستان، aršan ) مردانه