ابن قاضی شهبه تقی الدین ابوبکر بن احمد

[ویکی فقه] ابوبکر بن احمد بن محمد بن عمر، فقیه و قاضی القضاه و مورخ، یکی از شخصیت های خاندان اِبْن ِ قاضی ِ شُهْبه، می باشد. ابن قاضی شهبه عنوان خاندانی شافعی مذهب که در سده های ۷-۹ق /۱۳- ۱۵م در دمشق می زیسته اند.
ابوبکر بن احمد بن محمد بن عمر، ملقب به تقی الدین (۷۷۹-۱۱ ذیقعده ۸۵۱ق /۱۳۷۷-۱۹ ژانویه ۱۴۴۸م )، فقیه، قاضی القضاه و مورخ بود. وی در کودکی صحیح بخاری را نزد پدر خویش آموخت. در ۱۱ سالگی پدر را از دست داد و آنگاه در محضر درس عالمان زمان خویش چون ابن حجی، شرفان شریشی، جمال طیمانی، بدر بن مکتوم، ابوهریرة بن ذهبی، علاء بن ابوالمجد و دیگران به کسب علم پرداخت. او سرانجام فقیهی برجسته شد و ریاست مذهب شافعی به او رسید و متصدی فتوا و مرجع عموم گردید.
علمیت
شهرت علمی وی باعث شد که از اَطراف و اکناف طالبان علم به نزد او شتافته، از درس وی استفاده کنند. او در دمشق و نیز در بیت المقدس به نقل حدیث پرداخت. سخاوی تصریح کرده که از او اجازه نقل حدیث دریافت داشته است.
محمد سخاوی، الضوء اللامع، ج۱۱، ص۲۱-۲۳، قاهره، ۱۳۵۵ق.
وی نخست در مدارس مجاهدیه و عذراویه به عنوان معیدِ درس مشغول بوده است، اما چنانکه خود او تصریح کرده است
ابوبکر ابن قاضی شهبه، تاریخ، ج۳، ص۵۵۱، به کوشش عدنان درویش، دمشق، ۱۹۷۷م.
...