ابن علیوه

[ویکی فقه] اِبْن ِ عَلیوه، ابوالعباس احمد بن مصطفی بن محمد بن احمد مستغانمی، مشهور به شیخ علوی، صوفی، فقیه و شاعر الجزایری (۱۲۸۶-۱۳۵۳ق /۱۸۶۹-۱۹۳۴م ) بود.
ابن علیوه در مستغانم الجزایر درخانواده ای آبرومند اما فقیر متولد شد در کودکی به مدرسه نرفت، اما قرائت قرآن را نزد پدر آموخت و قسمتی از آن را حفظ کرد. به سبب سختی معیشت در روزگار نوجوانی به مشاغل مختلف روی آورد تا آنکه در کفشدوزی مهارت یافت و از این راه گشایشی در زندگانی او حاصل شد. پس از چند سال این حرفه را ترک کرد و به تجارت پرداخت.
← روزگارجوانی
(۱) زرکلی، الاعلام. (۲) عمر رضا کحاله، معجم المؤلفین، بیروت، ۱۳۷۶ق / ۱۹۵۷م. (۳) زکی محمد مجاهد، الاعلام الشرقیة، قاهره، مطبعة الحجازی.