لغت نامه دهخدا
یهویاقم. [ ] ( اِخ ) رئیس قوم یهود که بختنصر با قومش وی را اسیر کرد و به بابل آورد و بعد به وسیله آمل مردوک پادشاه بابل ( 560-552 ق.م. ) آزاد شد. ( از کرد و پیوستگی نژادی و تاریخی او ص 83 ). و رجوع به ایران باستان ج 1 ص 192 شود.
یهویاقم. [ ] ( اِخ ) رئیس قوم یهود که بختنصر با قومش وی را اسیر کرد و به بابل آورد و بعد به وسیله آمل مردوک پادشاه بابل ( 560-552 ق.م. ) آزاد شد. ( از کرد و پیوستگی نژادی و تاریخی او ص 83 ). و رجوع به ایران باستان ج 1 ص 192 شود.