لغت نامه دهخدا
گوهردان. [ گ َ / گُو هََ ] ( اِ مرکب ) جای گوهر. جای نهادن گوهر. صندوقچه جواهرات.
گوهردان. [ گ َ / گُو هََ ] ( اِخ ) دهی است از دهستان حومه بخش آستانه شهرستان لاهیجان. واقع در 3هزارگزی شمال آستانه. محلی جلگه و هوای آن معتدل و مرطوب و سکنه آن 1060 تن است. آب آن از حشمت رود و سفیدرود تأمین میشود. محصول عمده آن ابریشم، صیفی و برنج و شغل اهالی زراعت است. راه مالرو دارد. ( از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 2 ).
گوهردان. [ گ َ / گُو هََ ] ( اِخ ) (...کوه ) این کوه میان بلوک ارسنجان و بلوک کمین در فارس واقع است. ( از فارسنامه ناصری ص 338 ).