لغت نامه دهخدا
گوهر تف دار. [ گ َ / گُو هََ رِ ت َ ] ( ترکیب وصفی ) گوهری که داغ سفید داشته باشد. ( بهارعجم ) ( آنندراج ):
تمام رس نبود باده ای که کف دارد
که عیب دار بود گوهری که تف دارد.صائب ( از بهار عجم ).
گوهر تف دار. [ گ َ / گُو هََ رِ ت َ ] ( ترکیب وصفی ) گوهری که داغ سفید داشته باشد. ( بهارعجم ) ( آنندراج ):
تمام رس نبود باده ای که کف دارد
که عیب دار بود گوهری که تف دارد.صائب ( از بهار عجم ).
گوهر یکه داغ سفید داشته باشد.