لغت نامه دهخدا
پیسگی. [ س َ / س ِ ] ( حامص ) حالت پیسه. پیسی. برص. لغثه. بلقه. بلق: مجوف؛ ستوری که پیسگی تا شکم وی رسیده باشد. ( منتهی الارب ).
پیسگی
فرهنگ عمید
پیسه بودن.
فرهنگ فارسی
۱-پیسه بودنپیس بودن دو رنگ بودن ابلقی: [و پیسگی پوست پلنگ دلیل است بر آنک ( آن ) مثل است برمردمی که بدل پیسه ومخالف باشند.] ۲- برص داشتن پیسی.
