لغت نامه دهخدا
پیته. [ ] ( اِ ) بهندی مراره است. و رجوع به بیته شود. ( تحفه حکیم مؤمن ).
پیته. [ ت َ / ت ِ ] ( اِ ) یک قطعه کوچک جداشده از جامه مندرس و این در طالقان قزوین معمول است و در درکه تهران. خرقه. کهنه. لته. لقمه. ژنده. فلرز. فلرزنگ. جنده. جرِ و جِنده ( در تداول مردم قزوین ). جندره. رکو. قطعه جداکرده از جامه ٔمندرس و فرسوده. || کهن. دیرینه: پیته کت؛ کت کهنه. کلمه پیته با این معانی در مازندران معمول است و در درکه نزدیک اوین بشمال غربی تهران نیز. || لقمه. نواله. تکه. پیتی. پیچی ( در تداول مردم قزوین ). هر تکه از طعام که یک بار بدهان فرونهند. || فتیله چراغ. ( شعوری ج 1 ص 262 ).
