پرا گرفتن

واژه «پراگرفتن» مصدر مرکبی در زبان فارسی کهن است که به معنای «فراگرفتن» و «در بر گرفتن» به کار می‌رفته است. این فعل بیانگر حالتی است که در آن چیزی گسترده می‌شود و چیز دیگری را احاطه، شامل یا فراگیر می‌کند. در کاربردهای قدیمی، «پراگرفتن» می‌توانست برای توصیف گسترش نور، آتش، بو، صدا، اندیشه یا هر پدیده‌ای به کار رود که به تدریج محیط یا محدوده‌ای را در بر می‌گیرد. همچنین این واژه در برخی موارد معنای آموختن و فراگیری دانش یا مهارت را نیز در خود داشته است، زیرا «فراگرفتن» در فارسی علاوه بر احاطه کردن، به معنای یاد گرفتن نیز به کار می‌رود. ساختار این واژه نشان می‌دهد که «پرا» در اینجا صورتی کهن از «فرا» است و در متون قدیمی فارسی به همین شکل دیده می‌شود. از این رو، «پراگرفتن» را می‌توان معادل کهن «فراگرفتن» دانست. هنگامی که گفته می‌شود چیزی جایی را «پراگرفت»، منظور آن است که آن چیز همه یا بخش بزرگی از آن فضا را در بر گرفت و بر آن چیره شد. این واژه امروزه کمتر در زبان روزمره به کار می‌رود، اما در متون تاریخی و ادبی می‌توان نمونه‌هایی از آن را مشاهده کرد. در مجموع، «پراگرفتن» به معنای فراگرفتن، در بر گرفتن، احاطه کردن، شامل شدن یا آموختن و فراگیری چیزی است.