وامئه

( وامئة ) وامئة. [ م ِ ءَ ] ( ع اِ ) بلا و سختی. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). داهیة. گویند: وقع فلان فی وامئة؛ ای داهیة. ( منتهی الارب ). || ذهب ثوبی فماادری وامئته؛ ای داهیته التی ذهبت ْبه. ( منتهی الارب )؛ رفت جامه من و نمی دانم که برد آن را و این را در سختی و بلا گویند. ( ناظم الاطباء ).