میرزا ایوب بهجت

[ویکی فقه] بَهجَت، میرزاایوب، شاعر فارسی سرای و خوشنویس تاجیک اواخر سده دوازدهم است.
سال تولد و مرگش بدرستی معلوم نیست. پدرش مُشرِف اِسفره ای، شاعر و خوشنویس، بود. بهجت در مدرسة «خانِ» شهر خوقند تحصیل کرد.
وی شاعر نامدار روزگار محمدعمرخان، والی خوقند (۱۱۶۶ـ۱۲۰۱/ ۱۷۸۷ـ۱۸۲۲)، بود و از اعضای فعّال انجمن ادبی او به شمار می رفت.
والی خوقند خود به فارسی و ترکی شعر می سرود و «امیری » تخلّص می کرد، در عهد وی محفل ادبی خوقند پررونق بود و با محیط ادبی بخارا رقابت داشت.
سلطانُف، پژوهشگر زندگی و آثار بهجت، ۱۱۶ غزل و قصیده و یک مخمس او را از جُنگها و تذکره ها گرد آورده که این نشان دهنده مهارت بهجت در سخنوری است
زبان شعر بهجت ساده و روان است و عشق، پند و اندرز، توصیف طبیعت و شکایت از اوضاع و احوال، موضوعهای اصلی شعر او به شمار می آید.