میداء

میداء. [ م َ ] ( ع اِ ) برابر. مقابل. ( منتهی الارب ). مقابل و برابر؛ گویند هذا میداؤه، این برابر آن است و هذا بمیدائه، این در مقابل آن است. ( از ناظم الاطباء ) ( منتهی الارب، ماده م ی د ). مقابل، گویند داره میداء داره؛ ای حذاؤه. || پیشاپیش. ( منتهی الارب ). || میداءالطریق؛ دو کرانه راه و دوری آن. ( از منتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ). دو جانب طریق و بعد آن. ( از اقرب الموارد ). || نهایت و پایان چیزی. ( منتهی الارب ). مبلغ چیزی. ( از اقرب الموارد ). || قیاس چیزی. || غایت. میدی. ( منتهی الارب ). رجوع به میدی شود.