لغت نامه دهخدا
میثاء. [ م َ ] ( ع ص ) زمین نرم. ج، میث. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( مهذب الاسماء )
میثاء. ( ع ص ) ارض میثاء؛ زمین نرم و سهل. ( ناظم الاطباء ). || ( اِ ) کلوخ کوب. ( منتهی الارب، ماده وث ی ). میخکوب. ( ناظم الاطباء ). کلوخ کوب. تخماق. ( یادداشت مؤلف ). میثاءة. ( اقرب الموارد ). || سندان آهنگر. ( منتهی الارب، ماده وث ی ). سندان. ( ناظم الاطباء ).
